رحمت خداوند

کسی که بر گناهش پافشاری می کند، هیچگاه از سوی خداوند رها

نمی شود و دروازه رحمت بر روی او بسته نمی شود بلکه دروازه

توبه از سوی خداوند رحمان بر روی بنده اش همیشه باز است حتی

تا آخرین لحظه که مرگ هست و آغوش خداوند برای پذیرفتن بنده

گنهکار برای پشیمانیش بازست که هرگاه بندگان عاصی خواستند

به سمت نور رحمت خداوند بر گردند، نا امید نگشته و از رحمت بی

کران پروردگارشان بهره مند گردند و از چاه ظلمات به قله نور

انتقال یابند، یعنی و در واقع هیچگاه از سوی خداوند رها نمی شود

اما اگر بنده بلا فاصله از گناه برگشت و توبه حقیقی را بجا آورد

و از کرده خود شدیداً پشیمان شد، در اینجاست که شیطان از این

بنده گنهکار اما توبه کار نا امید گشته و امواج حقه و حیله و

وسوسه خود را به صورت کم و بیش و شاید هم به صورت

کلی از روی او بر می دارد و از او خسته می گردد و او را رها میکند.