هرگاه در اعضای بدن خود احساس درد کردیم، حتماً در همان عضو
از بدن علتی وجود دارد مانند ( شکستگی، در رفتگی، کوفتگی،...) و
هر گاه با چنین و ضعیتی مواجه شدیم یعنی در بدن احساس درد
کردیم، پس نباید بفکر تسکین درد بود و نباید از دارو تسکین درد
استفاده کرد چراکه اینکار فقط درد را بطور کوتاه مدت شاید
تسکین دهد اما آن علل و ناراحتی اصلی که باعث بروز درد
می شود و درد ریشه در آن دارد، سر جای خود باقی می ماند،
پس ب بجای تسکین درد باید بفکر درمان ناراحتی و علل و ضعف
اصلی بود و آن را مداوا کرد که اینکار درد را ریشه کن و برای
همیشه بر طرف میکند.
حال اگر نگاهی معنوی به بیماریهای ناخواسته و به گرفتاریها و
مشکلات و سختیها، بویژه بیماریهای لا علاج و صعب العلاج،
بیندازیم، خواهیم فهمید و یا بهتر است، بدانیم که این همه
نابسامانیها بخاطر گناهانیست که در طول زندگی مرتکب
می شویم، و در مانش هم پاک کردن گناهانست و پاک کردن گناه
هم اگر حق الناس بود باید جبران کرد و اگر حق الله ی بود باید
تا می توان استغفار کرد و هر گاه اینطور عمل شد همه ناراحتیها
و نابسامانیها و نا هنجاریها و بیماریها بصورت خودکار از سر راه
زندگیمان برداشته خواهند شد. اما اگر بفکر پذیرفتن گناه و بفکر
جبران گناه نباشیم و فقط و فقط، تمام وقت و تمام برنامه زندگی
خود را صرف برطرف کردن( خود مشکلات) بوجود آمده کردیم، آن
هم از طریق زندگی روزمره و از راههای مادیاتی بدون اینکه به
فکر علت اصلی که همانا ارتکاب گناه است بود،
پس این روش شاید تنها اندکی از مشکلات و گرفتاریها را آنهم
فقط سبک کند آنهم در حالیکه آثار گناهان ما در سر جای خود
هست و خواهد ماند، اما مشکلات را ریشه کن نخواهد کرد، راه
راه ریشه کن شدن همه بدبیاریها و همه ناهنجاریها و تلخیهای
زندگی، فقط پاک شدن گناهان است، اگر حق الناس بر گردنت
هست باید جبران کرد و اگر حق الله بر گردنت هست، باید استغفار کرد.
برچسب:
نویسنده: علی پورعلی