گمنام باشیم و پرکار، نه کم کار و معروف و محبوب

آدمیزاد در این دنیای فانی، دنبال دو چیز می گردد و برای رسیدن

به آنها به هر اقدامی به هر قیمتی که باشد دست می زند، یکی

لذت، و دیگری قدرت،(آوازه و شهرت)

هیچ کس نیست و یا کمتر کسی هست که دنبال لذت بردن مادیاتی

به هر نحوی نباشد و به دنبال و مشتاق اسم و آوازه و شهرت و

مقام نباشد هر کسی در هر حدّی که باشد و در اندازه ظرفیت خود

کلاً یا تقریبا ً به صورت کم و یا بیش از توجه و تعریف و

تمجید و دیگران احساس خرسندی می کند.

حال ای کاش بجای آدمیزاد بودن سعی کنیم که انسان باشیم و

انسان بودن هم در گِرو مخالفت با هوای نفس( خصوصیات نفسانی

که ذکر شد) هست. اگر کسی باشد که بجای تسلیم شدن در برابر

خواسته دل و اجابت و اطاعت کردن خواسته دل و گوش به فرمان

بودن و بندگی کردن خواسته نفسانی، به خودش (انسانیتش ) باز

گردد و آن ارزشی که خداوند در درونش نهادینه کرده است پیدا و

استخراج کند آن وقت است که ارزش او شکفته گشته و روی به

شکوفایی می آورد و روی به بالندگی و وارستگی و در نهایت

رستگاری می آورد و راه رستگار شدن هم اینست که خود را از زیر

سلطه لذت و قدرت مادیاتی خارج کرد و از آنها در جهت رضای

خداوند برای رستگار شدن استفاده کرد بدون اینکه مطیع و شیفته

این دو ویژگی(حب قدرت و حب لذت) بگردد و به دور از اینکه

اعضاء و جوارح و روح و روانش تسلیم و تحت تاثیر این ویژگیهای

پست مادیادی قرار گیرد.

پس یک انسان وارسته و آزاده اینست که با توان و شجاعت تمام،

زنجیر ضخیم و محکم این خصلتها و ویژگیها را با بازوی پرتوان

اراده ای که ناشی از ایمان سر شار است پاره و گسسته کند و خود

را از چنگ آنها رها کند و راه موفقیت در این راه اینست که بجای

خود و بجای دیگران و بجای ستایش شدن از سوی خلق و بجای

معروف شدن و مشهور و محبوب شدن در بین خلائق و بجای اینکه

تمام اعمال و کردار و تلاشمان در جهت محبوب شدن در بین مردم

باشد حتی اگر به قیمت کم کاری و زحمت ندادن به خود در جامعه

باشد، پس بیاییم به دنبال رضایت خالق باشیم، به دنبال رضایت و

رحمت و کرم و مهر خالق باشیم و آن هم در صورتی میّسر خواهد

شد که در حین اینکه بیشتر از همه در جامعه و در جهت رضای خدا

تلاش و کوشش و فعالیت می کنیم، اما سعی کنیم که گمنام

باشیم، یعنی کردار و گفتار و رفتار و کارمان طوری باشد که آثارش

و نتیجه اش بر همگان آشکار باشد اما نتنها ندانند و نفهمند که

کارها کار ما بوده و از جانب ما بوده، بلکه مردم فکر کنند که ما

هیچ کاره ایم. پس در اینجاست که خداوند قضاوت خواهد کرد

و آوازه ما را حتی اگر پس از مرگ بوده است به گوش همگان خواهد رساند.