کلام مولا

امام حسين عليه السلام فرمود:

«اى آدمىزاده! بينديش و بگو: كجايند پادشاهان دنيا و صاحبان آن، كه آبادش كردند و در آن، جوىها كَندند و درختها نشاندند و شهرها ساختند؟ ! از آن، دلگيرانه جدا شدند و به قومى ديگرش وا نهادند و ما نيز به زودى به آنها ملحق مى شويم.

اى آدمىزاده! بر خاك افتادن (مُردن) خود را به ياد داشته باش و نيز خوابيدنت در قبر و ايستادنت را در پيشگاه خدا. اعضاى بدنت، در روزى كه گامها در آن مى لغزند، عليه تو گواهى مى دهند و جان ها به گلو مى رسند و چهره هايى سفيد مى شوند و چهره هايى سياه، و درون ها آشكار مى شوند و ترازوى عدالت، به ميان آورده مى شود.

اى آدمىزاده! بر خاك افتادن پدران و پسرانت را به ياد داشته باش كه چگونه بودند و به كجا درآمدند، كه تو هم به زودى در همان جا جاى مى گيرى و عبرتى براى عبرت گيرنده مى شوى» .

سپس، اين شعر را خواند:

«كجايند پادشاهانى كه دنيا از حفظ كردنشان خوددارى كرد

تا اين كه ساقى دنيا، جرعه مرگ به آنان نوشانيد؟

آن شهرهاى بى سكنه در كرانه ها

دوباره ويران شدند و سازنده هايشان، طعم مرگ را چشيدند.

مال هايمان را براى وارثان، گِرد مى آوريم

و خانه هايمان را براى خراب شدن به دست روزگار مى سازيم» .

کتاب حکمت نامه امام حسین علیه السلام جلد 1، صفحه 127 - کتاب إرشاد القلوب